A quick joke

ΟΚ. Τι φωνάζεις του γνωστού σου που εν αστυνομικός τζαι ξέρει να παίζει τζαι μπουζούκι;

-Μπάτσοι, μπουζούκια, δολοφόνοι!

Αχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα...

Ευχαριστώ τους καλαμαράες για το χιούμορ τους.

Ο παραμυθένιος κόσμος του δάσους

Σήμερα έκατσα μετά από ένα αιώνα να συγυρίσω μια κάσια από παιδικά βιβλία που ήθελα να κρατήσω από το πατρικό μου, εφόσον το παιδικό μου δωμάτιο με τη βιβλιοθήκη μου έχει μετατραπεί σε γυμναστήριο-dressing room, εδώ και λίγα χρόνια.

Βρήκα που λέτε μια σειρά παραμυθιών η οποία ήταν αγαπημένη μου EVER. Ονομάζεται ο Παραμυθένιος Κόσμος του δάσους και αποτελείται από 6 βιβλία.
1. Οι κάτοικοι του δάσους
2. Στη χώρα των νάνων
3. Έρχονται οι γίγαντες
4. Οι Νεράιδες του δάσους
5. Τα μεγάλα ζιζάνια
6. Η παράξενη χώρα

To εξώφυλλο του πρώτου τόμου, "Οι κάτοικοι του δάσους"

Θυμούμαι ότι την εκράτησα με το σκεπτικό ότι θα ήθελα μια μέρα τα δικά μου παιδιά να την έχουν. Πρέπει να είχα διαβάσει πάνω από εκατό φορές το καθένα, χαζεύοντας κάθε φορά για πάααρα πολλή ώρα την κεντρική εικόνα κάθε κεφαλαίου (είναι χαρακτηριστική eightίλλα η εικονογράφηση τέτοιων βιβλίων). Μόνο από εκείνη την εικόνα έπαιρνα έμπνευση για δικές μου ιστορίες και καθόμουν με τις ώρες και εφαντάζουμουν πιθανά σενάρια εξέλιξης των ηρώων και των περιπετειών τους.

Έκατσα και τα εμετροφυλλούσα και εσυγκινήθηκα. Είναι απίστευτο πόσες αναμνήσεις έχω από αυτές τις ιστορίες. Και τις θυμάμαι ό λ ε ς! Δε θα ξεχάσω που έλεγα στον παπά μου ότι το όνειρο μου ήταν να φτιάξω μια πόλη από παγωτό και γλυκά και να κάνω τσουλήθρες σε μπισκοτένιες στέγες, κάτι που έγινε σε μια ιστορία του 2ου βιβλίου. Ή τους κροκόσαυρους από το 6ο βιβλίο, οι οποίοι έμοιαζαν με κροκόδειλους αλλά σε κόκκινο-πορτοκαλί χρώμα, και όταν ήταν ακόμα μικροί, πριν βγάλουν δόντια, σφύριζαν μελωδικά σαν αηδόνια.

Ο συγγραφέας είναι ο Τόνυ Γουλφ και εκδόθηκε από τις εκδόσεις Στρατική. Πραγματικά, αν πουλιέται ακόμη αξίζει τον κόπο να την αποκτήσετε, ακόμη και αν δεν έχετε παιδιά! Στην επόμενη μου επίσκεψη στο βιβλιοπωλείο θα ψάξω να αποκτήσω μιαν ολοκαίνουρια σειρά, έτσι να μας βρίσκεται. Θεωρώ ότι τέτοια παραμύθια είναι ένα από τα ωραιότερα δώρα που μπορείς να κάμεις σε ένα παιδί. Ειδικά στην τωρινή εποχή!

Κάρβουνα παντού

Στην Κύπρο το σπίτι μας ναν γυαλλί, να τρώμεν που χαμέ ένα πράμα, τζαι η κοινόχρηστοι χώροι σκουπιδότοποι.

Εχτές πάλε εμάζεψα που το κηπούι το πλαϊνό της πολυκατοικίας κάρβουνα της φουκούς κάποιου μεζετζή ένοικου. Έπιασα τη σκούπα, το φτυάρι τζαι εμάζευκα που τα λασάνια κάρβουνα άλλων. Και στημένες λεμονόκουπες.

Πέτε μου πόσο χωρκάτικο είναι να μαζεύκεις κάρβουνα φουκούς άλλων;

Έστειλα τους ούλλους ένα sms και τους παρακάλεσα ευγενικά να μαζεύκουν τα κάρβουνα τους εφόσον τελειώσουν. Ασπούμεν ένεν πολλά γελοίο να λαλείς κάποιου "Σε παρακαλώ σύναε τα κάρβουνα σου;" ΓΙΕ ΜΟΥ ΕΝ ΚΑΡΒΟΥΝΑ ΕΝΤΖΕΝ ΚΟΛΛΕΣ ΣΥΛΛΟΓΗΣ.

Αλλά τζείνο που θέλω να κάμω μιαν μέρα είναι να φατσίσω την πόρτα του χαρρρραμοφφφάη του πουστιοππεζέβεγκου που τα σύρνει, ώσπου να γαιματώσουν οι αρθρώσεις των σιερκών μου τζαι να του τα σιονώσω μες το σπίτι του.

Στο σχολείο εν ο κάλαθος τζαι γυρόν του καμιά δεκαπενταρκά αλουμινόχαρτα τζαι πατημένοι χυμοί.

Πραγματικά γιατί τόσο σαγλιλλίκκι;

Κλάτσες

Έχω πολλά θέματα που με απασχολούν τον τελευταίο καιρό τζαι λόγω διαφόρων συγκυριών εν είχα ώρα να μοιραστώ το φιλοσοφικό μου οίστρο στο μπλογκ.

Έναν από αυτά είναι το θέμα της κλάτσας.

Ήταν είναι και θα είναι ένα μαρτύριο για μένα να ταιρκάζω τις κλάτσες.

Στάνταρ εν να ππέσουν οι μισές μες τη μια πλύση τζαι η άλλες μες την άλλη τζαι εν να έσιεις παράταιρες σε διαφορετικές χρονικές στιγμές.

Τζαι ώσπου να συναχτούν μαζί ούλλες;

Μια φορά έφαα τους τόπους να εύρω το ταίρι μιας ριγέ μωβ κλάτσας. Λαλώ δε γίνεται ρε κουμπάρε επλύναμεν ούλλα του ρούχα να μεν την ταιρκάζω. Τίποτε όμως, το ταίρι της κλάτσας της μωβ της ριγέ άφαντο. Ώσπου μιαν ημέραν φκάλλει μου ένα σημαδούιν το πλυντήριο να τσιεκκάρω το φίλτρο. Ναι κύριε μου, ετράβησεν την το φίλτρο του πλυντηρίου. Ούτε η χούβερ όγδοης γενιάς! Μα μιλούμεν για κλάτσαν, όι κανένα σελίνι.

Βάλμου ρε κουμπάρε να σου διπλώσω 6000 βρατζιά τζαι σώβρακα. Βάρμε να σου σιδερώσω πλισέ φούστα.

Μεν με βάλεις να σου διπλώνω κλάτσες!

Τζείνη η κατάσταση όπου γυρεύκω κάτι που μπορεί να μεν υπάρχει (όπως το ταίρι της συγκεκριμένης κλάτσας στη συγκεκριμένη πλύση) είναι από τα χειρότερά μου. Είναι σαν κάτι όνειρα που θωρείς ότι είσαι σχολείο τζαι ξιάννεις τη κασετίνα σου τζαι στρέφεσαι σπίτι να την πιάσεις τζαι πάλε ξιάννεις την τζαι ξαναστρέφεσαι τζαι πάλε εν την πιάνεις. Εφιάλτης κανονικός.

Έχω ένα πανιούιν που σύρνω πάντα μέσα τις κλάτσες που βαρκούμαι να ταιρκάσω τζαι να διπλώσω. Σήμερα που του έσυρα την καινούρια πλύση χαζίριν να μου τες σύρει πίσω. Έφτασεν και αυτό στα όρια του.

Λαλώ του άντρα του διαμερίσματος:

Ασ:-Άτε, ήγκικεν εκείνη η ώρα..ακόμα λίον εν να βουρούν πας τα πόθκια μας να φορηθούν μόνες τους οι κλάτσες, πρέπει να τις διπλώσουμε.
Αν: -Άτε ρε αγάπη διπλώνουμεν τες αύριο.
Ασ: -Ρε μωρό μου αν δεν τες διπλώσουμε τωρά δεν θα τις διπλώσουμε ποττέ. ΤΙ ΩΡΑΙΑ ΠΟΥ ΔΙΠΛΩΝΟΥΜΕ ΚΛΑΤΣΕΣ ΜΑΖΙΙΙ!! ΤΙ ΩΡΑΙΟ ΠΡΑΜΑ ΤΟ ΔΙΠΛΩΜΑ ΤΗΣ ΚΛΑΤΣΑΣ. ΕΣΥ ΕΓΩ ΕΓΩ ΚΑΙ ΕΣΥΥΥ (τραγουδιστά).

Στεκούμαστε πάνω που το πανιούιν.

Κοιτάζουμε ο ένας τον άλλον.

Καθούμαστε τζαι βάλουμεν το πανιούιν μες τη μέση του καναπέ.

Ασ:-Γαμώτο κέρατό μου πρέπει να πιάνουμε παραπάνω χρωματιστές κλάτσες.
Αν:-Ή τις ίδιες μαύρες, την ίδια ακριβώς μάρκα, το ίδιο ακριβώς μέγεθος.
Ασ:-Μα άδε τες τούτες, εν τζαι οι θκυο του νεξτ, η μια εν πιο ξεθωριασμένη που την άλλη. Ούφφου.
Αν:-What the fuck τούτη εν βρεμένη ακόμα.
Ασ:- Καλάν ρε κουμπάρε, είναι δυνατόν να εμείναν μες τα άπλυτα ΟΥΛΛΑ τα ταίρκα των χρωματιστών;

Διπλώνουμε 3-4 ζευγάρια.

Αν:-Ρε αγάπη άτε, πάω να μαζέψω τα χτεσινά ρούχα που την απλώστραν τζαι συνέχισε.
Ασ:-Μα σοβαρομιλάς; ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ μεν με αφήνεις μόνη μου με τις κλάτσες.
Αν:- Εν να τα καταφέρεις. Έχω σου εμπιστοσύνηηηηηη (Ενώ βουρά τζαι φέφκει).

Οκ socks. Ιt's either my way or the dustpin.

Until the next πλύση.

Πάμε να δούμε Ντέξτερ τωρά!